ΓΑΣ-03 Ελαιώνες και ελαιοτριβεία

Ο περίφημος Ενετικός Ελαιώνας της Πρέβεζας δημιουργήθηκε τον 18ο αιώνα (1718–1797) υπό τη διοίκηση της Βενετικής Δημοκρατίας και αποτέλεσε το πιο πλουτοπαραγωγικό έργο στην ιστορία της περιοχής. Η ελαιοκαλλιέργεια άλλαξε ριζικά το φυσικό τοπίο, την οικονομία και την κοινωνική δομή της Πρεβεζάνικης χερσονήσου για περισσότερους από δύο αιώνες. Όταν οι Βενετοί κατέλαβαν οριστικά την Πρέβεζα το 1718 με τη Συνθήκη του Πασάροβιτς, βρήκαν μια περιοχή καλυμμένη σε μεγάλο βαθμό από πυκνά δάση βελανιδιάς, τα οποία αρχικά υλοτόμησαν για τη ναυπήγηση των πολεμικών τους γαλερών.Εγκαταστάθηκε κυρίως η Λιανολιά Πρέβεζας, αιωνόβιο, μεγαλόσωμο δέντρα που προσαρμόστηκε τέλεια στο μικροκλίμα της περιοχής με τον ελαιώνα να απλωνεται σε όλο τον βραχίονα της χερσονήσου, καλύπτοντας περιοχές από τον Μύτικα και τη Νικόπολη μέχρι τη Μαργαρώνα, τον Άγιο Θωμά, το Σκαφιδάκι, την Αγία Τριάδα και το Νιοχώρι. Το πρεβεζάνικο ελαιόλαδο ήταν υψηλής ποιότητας και εξαγόταν μαζικά σε μεγάλα ευρωπαϊκά λιμάνια, όπως η Τεργέστη και η Βενετία, μέσω των ευρωπαϊκών προξενείων που λειτουργούσαν στην πόλη,. Κατά την Απελευθέρωση της πόλης το 1912, ο ελαιώνας είχε φτάσει να αριθμεί περίπου 135.000 με 140.000 δέντρα.